در جمع آفتاب‌پرستان روزگار یک‌رنگ‌های اندک دنیا چه می‌کشند؟ در آب‌های غرق زباله، کنار ما امواج بی‌کرانه دریا چه می‌کشند؟ در شوره‌زارهای خیالم دو کودک اند تصویر دشت و لک‌لک و دریاچه می‌کشند . پردیس بی‌نشان خیالم کجاست؟ نیست؟ تصویر کودکانه دریاچه راست نیست؟ . از کوچه‌های کودکی و شادی و شعف رد شد کسی به غربت آوارگی رسید رودی به شوق پهنه دریا روانه شد آخر به باتلاق و به بیچارگی رسید پیراهنی که بر تن یوسف به دشت رفت مانند قلب من شد و با پارگی رسید . در جمع آفتاب‌پرستان روزگار خو می‌کنم به بی‌دلی و انزوای غار . نیمه شب ۲۹ مهر