نفسم گرفته و غرق دود که غبار غربت و تیرگی زده بود خون به نگاه من . و شب زمین و زمانه را نه نهایتی و نه طاقتی و نه کورسوی سعادتی همه جا به رنگ هر آن چه بود همه جا سیاهی و آه من . و‌ وجود، مطلق تیرگی وطنم نبود و سراب بود و تنم درون محیط آن شده بود غرق سیاهی‌اش و نه ساحلی و نه تخته‌ای که به ناگهان نگاه من تو رسیدی ای همه راه من . `***` و در آن حوالی تیرگی تو طلوع روشنی‌ام شدی به نگاه روشن تو قسم که تو آسمانی و ماه من . و در این زمان که وطن گم است وطنم تویی وَ تنم تویی همه تو منم همه من تویی و در این هجوم غبارها تو شدی قرار و پناه من . شهریور ۱۳۹۸