فهرست مغالطه‌های افرادی که میگن رای نمی‌دهیم

هر سری تو ایران، روزهای قبل از انتخابات یه سری حرف نادرست از طرف افرادی که میگن رای ندهید، بیان میشه و هر سری کلی از آدم‌ها وقتشون رو صرف این می‌کنن که بگن این حرف‌ها غلطه، تصمیم گرفتم مواردی که به ذهنم رسیده رو فهرست کنم و بنویسم که چرا این حرف‌ها درست نیست تا دورهٔ بعد به جای این که کلی زور بزنم که بگم این حرف‌ها غلطه، پیوند این مطلب رو به اشتراک بذارم. البته خیلی از این حرف‌ها این قدر غلط هستن که برای اثبات نادرستیش کلی میشه دلیل آورد. اگه شما هم موردی رو می دونید به این فهرست اضافه کنید، یا تو بخش نظرات بنویسید.

  • مغلطهٔ شمارهٔ یک: اینا همه شون مثل همن

با شنیدن این جمله یاد این دیالوگ کلیشه‌ای سریال‌های آبکی صدا و سیما می‌افتیم: «مردا سر و ته یه کرباسن.» این مشخصه که هیچ دو تا انسانی نمی تونن مثل هم باشن و یکی شون تو یه سری از موارد از اون یکی قوی تره و برعکس پس این صحبت از پایه نادرسته. این نکته رو هم فراموش نکنیم که رای دادن تو ایران تنها انتخاب افراد نیست، بلکه یک حرکت اجتماعی هم محسوب میشه و افردی که در انتخابات شرکت می کنن و با رای دادن به جریانی که شعارش اصلاح وضع موجوده. کمک می کنن، این حرکت به موفقیت برسه، یعنی ما با رای دادن، بیان می‌کنیم که چی می خوایم.

  • مغلطهٔ شمارهٔ دو: بگو بین بد و بدتر چه حق انتخابی هست؟

این مسخره‌ترین مغلطه است که هر سری مطرح میشه، تا جایی که به موسیقی پاپ هم راه پیدا کرده و (من برای اون ترانه‌سرا و خواننده متاسفم که یه همچین شعار زردی رو جای شعر تحویل مردم دادن). هر انسان عاقلی می دونه بین بد و بدتر، انتخاب معقول گزینهٔ بد هست. کسی که نمی تونه انتخاب کنه و میگه حق انتخابی نیست بهتره به عقلش شک کنه. یعنی خوب بودن و بد بودن نسبی هست، بین دو نفر یکی از اون یکی خوب‌تر و یکی بدتره و بین چند نفر یکی بهترین انتخاب و یکی هم بدترین انتخابه.

  • مغلطهٔ شمارهٔ سه: این همه سال رای دادید چی شد؟

این همه سال رای دادیم و هر دوره افرادی که اکثریت آرا رو به دست آوردن و در پست سیاسی خودشون مشغول به کار شدن. این درست نیست که از افراد منتخب توقع معجزه داشت. هر طور حساب کنیم ایران یک شبه تبدیل به بهشت نمیشه. غرب هم یک شبه درست نشد. ما می تونیم با انتخاب معقول این شغل سیاسی رو به افراد شایسته‌تری بسپریم و در زمینه‌های غیر سیاسی هم در جهت پیشرفت جامعه قدم برداریم.

  • مغلطهٔ شمارهٔ چهار: رای ندادن یعنی مخالفت با وضع موجود

رای ندادن یعنی انزوای سیاسی و با مخالفت با وضع موجود فرق داره. برای بیان کردن مخالفت با وضع موجود راه‌های تعریف‌شده و مشخصی وجود داره، به طور مثال راه‌اندازی یا اضافه شدن به حرکت‌های اجتماعی و اعتراضی، نوشتن نقد به وضعیت موجود، در وبلاگ، روزنامه و... . رای دادن یه انتخاب سیاسی هست که افراد رای‌دهنده با رای‌شون میگن که ترجیحشون اینه که وضع موجود این جوری بشه. رای ندادن یعنی قبول کردن این که بقیه انتخاب کنن وضع موجود چجوری باشه.

  • مغلطهٔ شمارهٔ پنج: اینا همه اش بازیه، نتیجه از قبل مشخصه

این حرف در واقع توهم توطئه هست، و مدرک کافی و معتبر برای اثباتش بیان نمی‌شه. پس به راحتی نمیشه پذیرفت که این حرف درسته. اگه فرض کنیم که این توهم توطئه درسته، باز هم دلیل نمیشه انتخابات رو تحریم کرد. اگه فرض کنیم نتیجه از قبل مشخص باشه و افراد در انتخابات شرکت کنن، و نتیجه‌ای از قبل تعیین‌شده اعلام بشه، با توجه به تعداد شرکت‌کنندگان، برگزارکنندهٔ انتخابات رسوا میشه، و اگه افراد شرکت نکنن هیچ اتفاقی نمی‌افته و همه نتیجه رو مجبورن قبول کنن.

  • مغلطهٔ شمارهٔ شش: چرا دستگاه حاکم باید یکی رو بیاره که مخالف وضع موجوده

جواب این مغلطه در ساختار سیاسی حکومت ایران هست؛ یعنی جمهوری اسلامی. با تمام خوبی‌ها و بدی‌هاش باید قبول کنیم که ساختار سیاسی کشور اینه و هر کسی که این ساختار رو قبول کنه، اگه شرایطش رو داشته باشه، می‌تونه بیاد و صاحب شغل‌های سیاسی بشه، حالا این فرد می‌تونه مخالف و منقد شیوهٔ کار دستگاه‌های حکومتی (از جمله مجلس، دولت و ...) باشه یا این که می‌تونه تاییدش کنه و اون راه رو ادامه بده. اینجا حق انتخاب با ماست که چه شخصی رو انتخاب کنیم.

  • مغلطهٔ شمارهٔ هفت: رای دادن یعنی پر کردن صحنه

مغلطه‌ای که مطرح میشه که اگه رای ندیم صحنه رو خالی کردیم و حکومت نمی‌تونه از این صحنه پر کردن بهره ببره و باهاش تبلیغ کنه، و دنیا هم می‌فهمه که ما از وضع موجود ناراضی هستیم. این حرف هم اشتباهه، چرا که کشورهای دیگه به درصد شرکت‌کنندگان در انتخابات کاری ندارن، سازمان ملل و کشورهای خارجی به این که نظام داخلی هر کشور چیه، نمی‌تونن کاری داشته باشن، کشورهای دیکتاتوری مطلق هم هستن که سازمان ملل باهاشون مخالف نیست و این کشورها تو سازمان ملل هم هستن. سازمان ملل و کشورهای خارجی فقط به مسائلی مثل نقض حقوق بشر (مثل نژادپرستی و ...) اعتراض می‌کنن و این که نظام سیاسی یک کشور چجوریه و چقدر مردم در انتخابات حضور دارن، کاری ندارن. تازه اگه همهٔ مردم دنیا فهمیدن که ما ناراضی هستیم، آیا به جز خودمون کسی بهمون کمک می‌کنه؟ آیا با هیچ کاری نکردن تغییری حاصل میشه؟

۵ اسفند ۱۳۹۴

  • جمعه ۷ اسفند، در انتخابات مجلس و مجلس خبرگان شرکت می‌کنم به فهرست اصلاح‌طلبان رای می‌دهم.

ویرایش‌شده در ۲۵ اردیبهشت ۹۶

  • جمعه ۲۹ اردیبهشت ۱۳۹۶ در انتخابات ریاست جمهوری شرکت می‌کنم و به حسن روحانی رای می‌دهم.