تک‌بیت

سنگِ فلاخنیم که آواره‌ایم ما

ای زندگی بچرخ و به احوال ما بخند

۲۹ اسفند ۱۳۹۵


تحت تاثیر یکی از ابیات بیدل

گریه کن

    برچسب‌ها : 

این زندگی نهایت آوارگی ماست

وقتی زمین به وسعت بیچارگی ماست

مانند مادری که جوان داده گریه کن

.

وقتی که سال‌ها دل ما غرق آه شد

امید و آرزوی دل ما تباه شد

ما ساده سوختیم و تو هم ساده گریه کن

.

این آسمان شکستن ما را به چشم دید

شب، هر درخت سبز تبر دید و خشم دید

بنشین کنار این همه افتاده گریه کن

.

آری ببین که گریه فقط سهم ما شده

بغض نی از شکستن ماها نوا شده

هم‌پای نینوای علیزاده گریه کن

.

آواره در کویر بزرگ ای شکسته‌ساز

دور خودت بچرخ و بچرخ و بچرخ باز

یا در کویر مردهٔ بی‌جاده گریه کن

.

۲۶ دی ۱۳۹۵

تویی در آغوشم

    برچسب‌ها : 

در دلم غیر تو عزیزی نیست

خانه‌ات دور و این که چیزی نیست

در خیالم تویی در آغوشم

.

در خیالم همیشه اینجایی

پیش من می‌رسی به رعنایی

ای دریغا که برده‌ای هوشم (۱)

.

یک تن از جنس ماه در دستم

آه، بوسیدمت ببین مستم

از شراب تو باز می‌نوشم

.

من و دریای بی‌کران دلت

باز پیچیده از زبان دلت

«دوستت دارم»ِ تو در گوشم

.

تن خوبت یکی شده با من

شاهکاری به جای پیراهن

من تنت را دوباره می‌پوشم

.

۱۱ دی ۱۳۹۵


۱: سعدی:

گر به رعنایی برون آیی دریغا صبر و هوش

حضرت تنها

    برچسب‌ها : 

بمیر حضرت تنهای گوشه‌گیر اتاق

شکست خورده‌ای از خود، شدی اسیر اتاق

کدام گوشهٔ خانه جوانی‌ات دفن است

بگرد تا که بیابی! بگرد پیر اتاق

له و لورده و خسته در این سیاهی محض

میان سیل بلاهای ناگزیر اتاق-

-نشسته‌ای به تماشای چوب‌خط‌هایت

به طرح غصه و اندوه بی‌نظیر اتاق

درون مشت تو مرگ است -چند قرص برنج-

بجنب حضرت تنهای گوشه‌گیر اتاق

اتاق کشور درد است و مردمش خود من

چه قدر فاجعه تلخ است: مرگ‌ومیر اتاق

۲۳ آبان ۱۳۹۵

نمایی کوچک از دنیای بی‌انسان

اشتهای اژدهای مغز آدم‌خوار افزون‌تر شده

جنس بازاری‌جماعت پیرهن‌هایی که از خون تر شده

باغ‌ها آتش شدند و معجزات حق تعالی دود شد

هر خلیلی که به دنیا آمد آخر بندهٔ نمرود شد

***

این که گفتم یک نمای کوچک از زندان ماست

یک نمای کوچک از دنیای بی‌انسان ماست

وسعت اندوه ما اندازهٔ یک شعر نیست

درد در عمق وجود و جای‌جای جان ماست

اژدهای هفت‌سر آتش به هر جا می‌دمد

حاصل این جشن آتش خانهٔ ویران ماست

شعر من هم شعله‌ور شد، گریه کردم روی آن

این نمای اندکی از چهرهٔ گریان ماست

این نمای زندگی بود و نمای بی‌کسی

پس به دادم ای خدای گم‌شده کی می‌رسی؟

۱۲ آبان ۱۳۹۵

خاکستر

    برچسب‌ها : 

من ساکن شعله‌هایم، می‌سوزم از رنج بسیار

ای باد خاکسترم را تنها به کولاک بسپار

شاید که آواره باشم رنج زمین را نفهمم

اما نه این آتش سرد، در جانم افتاده انگار

من شعله‌های عذابم، می‌سوزم از بودن خود

ای زندگی! ای جهنم! دست از سر من، تو بردار

من زنده‌ای نیمه‌جانم، خاکستر غرق آتش

تنها همین مانده از من، مانند یک نصفه‌سیگار

تنها جسد مانده از من، یک زنده ٔمرده‌مانند

ای باد وامانده برگرد! همراه من باش یک بار

ای باد رحمی به من کن! من خسته‌ام من بریدم

با خود ببر این جسد را، در قعر یک قبر بگذار

۲۴ مهر ۹۵

زمین آدم‌ها

کرهٔ گیج خاکی و ویران، روستای بزرگ آدم‌هاست

دور خود بی‌اراده می‌چرخد، دور سرگیجه‌های وحشت‌زاست

کشتزاری به وسعت دنیا، که از آن آه و ناله می‌روید

نان هر سفره سنگ و آجر شد، عصر قحطی خنده پابرجاست

این وسط یک نفر به صد برهان، ادعایش خدایی ده ماست

قلدری فکر می‌کند با خود که ابرقدرت است و بی‌همتاست

او که از ترس بی‌نهایت خود روستا را پر از مترسک کرد

هر کجا جار می‌زند هر روز: کدخدای زمین آدم‌هاست

***

کدخدای زمین آدم‌ها! به بزرگی و زور خود شک کن

کشتت آتش گرفته اما باز همه جا را پر از مترسک کن

ما اسیر حضور تو هستیم، درد ما را به حال خود بگذار

اندکی لطف کن به آدم‌ها، مردم صاف و ساده را دک کن!

این زمین یک مزار تاریخی‌ست، همه را منصفانه بلعیده

کدخدا اسم و رسم زشتت را روی پیشانی زمین حک کن!

تابستان ۹۵

تنهایی

تووی تنهایی غوطه‌ور شد رفت

دیگه برگشتنی توو کارش نیست

وقتی می‌دید تووی این دنیا

غیر سایه‌اش کسی کنارش نیست

.

وقتی فهمید تو ردش کردی

رد شد از هرچی پل، خرابش کرد

آسمون آخرین پناهش بود

هی دعا هی دعا! جوابش کرد

.

کورسوی امیدشو غم کشت

تَهِ سرمایه‌اشم گرفت آخر

زندگی‌ش مثل گور سردی شد

که ازش سایه‌اشم گرفت آخر

.

خودش آتیش و رنج دوزخ شد

توو خوش موند و سوخت بیچاره

لحظه‌هایی که مثل هم تلخن

دور تکرار و دور تکراره

.

آخر قصه بی‌سرانجامه

از خودم گفتم از خودم خوندم

من که از لحظهٔ جدایی تو

تووی تنهایی غوطه‌ور موندم

راه برگشتن و امیدی نیست

.

۱۷ خرداد ۱۳۹۵ ساعت ۴ بامداد

روح شبگرد

    برچسب‌ها : 

در بساطم خوشی فراهم نیست

درد دارم که شدتش کم نیست...

هیچ دردی شبیه دردم نیست...

درد من، دردِ روحِ شبگرد است

.

به هوای تو روح من پر زد...

در هوایی که سخت می‌لرزد...

عاشقت بود و گفت: می‌ارزد

حیف دنیا بدون تو سرد است

.

غصهٔ این هوا مرا آزرد

روحم از بادها لگد می‌خورد

بیدِ مجنونِ جان من می‌مرد...

جان من نیمه، حال من زرد است

.

نیمه‌جانم! وجود من خون شد...

آسمان کبود من خون شد...

آه بود و نبود من خون شد...

آه بود و نبود من درد است

.

باز خون از ترانه می‌ریزد

لختهٔ عاشقانه می‌ریزد

قافیه بی‌بهانه می‌ریزد

شعر من مثل من زمین خورده است!

.

آی «مجنونِ بید» در طوفان!

آی روح و روان سرگردان!

آی باران خون بی‌پایان!

در جوانی جوانه پژمرده است!

.

آخر قصه‌ای که توفانی ست

روح و تنها و خواب طولانی ست

هیچ دردی شبیه دردم نیست

روحم از دست عشق آزرده است

۲۴ خرداد ۱۳۹۵

زنی از جنس خورشید

    برچسب‌ها : 

زنی از جنس خورشید و نگاهش برقی از الماس

مرا سوزاند در عشقش، فرشته‌رویِ بی‌احساس

منِ آیینه‌دل، دل‌خوش به روز بودنش بودم

غروب و قهر چشمانش چه کرده با دلی حساس؟

مرا راند و چه کرده برق چشمان پر از خشمش؟

دلم صد تکه شد بعد از جدال شیشه با الماس

ولی می‌خواهم او را مثل روز اولین دیدار

همان آغاز خوب فصل باران و شمیمِ یاس

غزل‌های بهاری را برایش جمع کردم حیف...

به احساسم لگد زد! پرپرم کرد آن نمک‌نشناس

***

دلم تنگ است و امشب هم برای او غزل گفتم

-قوافی خسته‌ام کرده! بدون ذره‌ای وسواس-

به یاد چشم‌های او «خدایان غزل‌هایم»

به عشق چشم‌های او که زیبایی بی‌همتاست!!!

۱۱ خرداد ۱۳۹۵